یک سالی هست عضو گروه و جمعیتی هستم که بودن در کنارشون بهم ثابت کرد، انسانیت هنوزم وجود داره. آدمایی که فارغ از هر پست و مقامی که بیرون جمعیت دارن همه یکرنگ و همدلند.
آدمایی که شاید به حسب سن و سال جای بچه شون باشی ولی به حدی از سر مهربونی و بی ریایی بهت احترام می زارن که انگار سالیان ساله هم پیاله شونی...
وقتی نیستی نگرانتن بهت زنگ می زنن فلانی کجایی... دغدغه شون شهرشونه همسایشونه... از جیب پول می زارن مراسم و همایش و جلسه پرسش و پاسخ با مسئولین برگزار میکنن که قدمی برداشته باشن، برای آبادانی، برای زندگی، برای بودن وصد البته درست بودن...
بودن تو این جمع رو دوست دارم .
تعلق داشتن به چنین جمعیتهای آدم را پر میکند از احساس انسان بودن...
دقیقا